Kronika Zespołu Opieki Zdrowotnej w Czarnkowie za okres 1945-1983 napisana przez Pana Zygmunta Saję.
Czarnkowski szpital w pierwotnej swej postaci zbudowany został w 1895 roku. Jego ówczesne możliwości, w porównaniu do dzisiejszych, były bardzo skromne. Już w fazie projektowania założono bowiem, że jego warunki lokalowe pozwolą na jednoczesną hospitalizację tylko 25 chorych i wydaje się, że liczba ta w zupełności zabezpieczała miasto i najbliższą okolicę. Stan ten, niezmieniony, trwał aż do zakończenia II Wojny Światowej, czyli do 1945 roku.
W czasie działań wojennych i tuż po wyzwoleniu Czarnkowa, leczono w nim głównie rannych żołnierzy. W tych latach były też i takie okresy, w których z uwagi na wzrost ilości rannych, zaszła potrzeba zorganizowania dla nich dodatkowych pomieszczeń i takie wygospodarowano w budynku obecnej przychodni. Gdy to nie wystarczało, wspierano się lokalami prywatnymi. Szpitalnym pacjentom opiekę lekarską, w czasie okupacji i zaraz po wyzwoleniu, zapewniał dr Kwasek Stefan, który pełnił równocześnie funkcję dyrektora. Wspierały go w tym pielęgniarki- zakonnice ze Zgromadzenia Służebniczek NMP.
W tym czasie zorganizowano szereg szkoleń i kursów przygotowujących do pracy w szpitalu przyszłą kadrę pielęgniarek i salowych wywodzących się z mieszkanek Czarnkowa.
Po śmierci dr Kwaska (10.07.48), nowym dyrektorem został chirurg Stefan Mirski i funkcję tą piastował do października 1950 roku. Wówczas kierowanie szpitalem przeszło w ręce dr Juliana Lorkiewicza a w codziennej pracy medycznej wspierali go absolwenci Akademii Medycznej: Jolanta i Henryk Mikołajczykowie.
Dotąd szpitale powiatowe, podobnie jak w okresie międzywojennym, nie miały podziałów na poszczególne oddziały. Dyrektor był równocześnie chirurgiem, internistą, pediatrą i położnikiem. W roku 1945, wykorzystując barak wybudowany jeszcze przez okupanta, uruchomiono w nim oddział zakaźny. Również w tym czasie rozpoczęto masowe szczepienia przeciwgruźlicze a wykonywały ją specjalne ekipy medyczne z Danii. Specjaliści ci mieszkali w jednym z pawilonów szpitalnych, który później aż do lat 60-tych nazywano „ekipą".
W 1950 w baraku utworzono oddział dziecięcy, który po pewnym czasie z uwagi na warunki sanitarne został przeniesiony do pomieszczeń internatu Liceum Ogólnokształcącego, gdzie działał aż do 1975 r., wówczas oddział ten przeniesiono do nowo wybudowanej części szpitala. W latach 1962/1963 wybudowano Magazyn Rezerw Terenowych, w 1965 uruchomiono pralnię mechaniczną, a na przełomie lat 1976/1977 wybudowano łącznik pomiędzy budynkiem głównym szpitala, a jego nową częścią. Znalazły się tam dodatkowe pomieszczenia, które pozwoliły na odciążenie budynku starego i przeprowadzenie w nim remontu. Po jego zakończeniu, zreorganizowano pracę szpitala, rozdzielając poszczególne oddziały i dokonano nowej ich lokalizacji. W tej formie funkcjonował szpital czarnkowski aż do ubiegłego roku, kiedy to zakończono budowę nowego, w pełni nowoczesnego skrzydła, spełniającego wszystkie wymagane standardy.
Kolejnym krokiem obecnej dyrekcji szpitala jest prowadzenie dalszej jego modernizacji, takiej by wszystkie jego oddziały spełniały wymogi stawiane nowoczesnym placówkom służby zdrowia.